Mirja: 'Waarom zet mijn zwangerschap de relatie onder druk?'

Mirja (32) is sinds vier maanden zwanger en vraagt zich af waarom zij en haar man het juist nu zo moeilijk hebben: 'We hadden er allebei zin in, maar de laatste tijd heerst er een sfeer van onafgebroken ruzie, spanning en misverstanden in huis. Ik heb het gevoel dat hij zich steeds meer van me afsluit, terwijl ik hem nu zo nodig heb. We slingeren elkaar de hele tijd verwijten naar het hoofd. Hoe kan dit en wat kunnen we eraan doen?

Niet alle vrouwen reageren hetzelfde op hun zwangerschap (en bijhorende toename van vrouwelijke hormonen), maar over het algemeen maakt de veranderde hormoonhuishouding vrouwen gevoeliger, onstabieler en kwetsbaarder. Ook maken ze zich logischerwijs meer zorgen over de toekomst. Uiteraard heeft dit zijn weerslag op de relatie.

Daarbij zijn niet alle relaties even goed tegen dit soort druk bestand. In periodes waarin je elkaar echt nodig hebt kunnen tegenstellingen of misverstanden tussen partners zich in rap tempo verscherpen. De wisselwerking tussen jullie verandert: de verwachtingen zijn groter. Het is in die zin een test van jullie relatie.

Je kunt hierdoor naar elkaar toegroeien of verder uit elkaar komen te staan. In jullie geval is dat het laatste. Dezelfde oude irritaties en misverstanden kunnen in deze rare, onbekende, kwetsbare periode ineens omvergeeflijk lijken en flink toenemen.

Omdat de kloof in jullie gevoelsleven groter is dan voorheen -mannen houden dezelfde hormoonhuishouding- is communicatie tussen jullie belangrijker dan normaal. Dingen die eerst vanzelfsprekend waren zijn dat nu misshien niet. Een voorheen onafhankelijk vrouw kan tijdens haar zwangerschap bijvoorbeeld ineens meer aandacht en bevestiging willen, een sociale, praatgrage vrouw kan ineens meer op zichzelf willen zijn en minder aandacht voor manlief hebben enzovoorts. Het wordt nu belangrijker dan ooit om op elkaar te blijven intunen, vragen te stellen en meer te delen van je innerlijke monoloog.

Een gouden communicatieregel: onthoud je van verwijten en geef op een positieve manier aan wat je nodig hebt. Dat brengt mensen altijd dichter bij elkaar. Een man voelt niet altijd goed aan wat een vrouw nodig heeft , maar verwijten maken, klagen en zeuren (met als achterliggende gedachte hij zou dit toch wel zelf moeten weten) maakt het extreem lastig voor hem op positief op jouw behoeften te reageren. Vragen en delen wat je voelt loont meer.

Reacties

Ik wou even reageren op deze post, ik was naar iets soortgelijks op zoek, want ik verkeer een beetje in dezelfde situatie. Mijn vrouw, voor haar zwangerschap, een lieve vrolijke goedlachse vrouw, is nu een 7tal weken zwanger, en heeft behoorlijk last van kwaaltjes, nu ik begrijp dat allemaal en heb het al eens eerder meegemaakt (in een vorige relatie). EN weet dus wat me te wachten staat, en hoe ik haar (kan) helpen, maar ze is altijd zooo vermoeid en krikkelbaar. Het contact tussen ons verloopt stroef, en weet zelfs niet meer hoe me te moeten gedragen in haar buurt, de vrouw die ze nu is, herken ik totaal niet en vind ik ook zeker niet leuk. Communicatie is er niet veel meer, en de sfeer, wel bij de tandarts is het soms leuker. Het enige waar ze nog mee bezig is zijn haar kwaaltjes en de baby, wat ik doe, of zeg of wat dan ook, intreseerd haar niet meer. Ik heb echt het gevoel niet goed genoeg meer te zijn, terwijl ik haar zo graag zie en haar gelukkig wil zien. Begin zo een beetje ten einde raad te worden na al die weken. Ach afwachten maar en hopen dat het snel beterd naar de 3 maanden toe.

Hallo,ik heb zo min of meer het zelfde meegemaakt en zit er nog midden in,me vriendin is zwanger van me geraakt tijdens een burn-out. Het gaat nu van kwaad tot erger en accepteerd geen hulp van dokter en of verloskundige.ik kan niks meer goed doen en het is steeds weer iets anders wat niet goed is,wat je ook doet of probeerd niks is goed.hoe aardig je ook blijft het voelt voor mij als een grote hel die maar erger word.extreme woede uitbarstingen huilen alleen maar somber zijn ze is nu 41 weken en zoiets als dit heb ik nog nooit mee gemaakt. Zien dat het niet goed met je gaat en geen hulp willen.

Hallo,ik heb zo min of meer het zelfde meegemaakt en zit er nog midden in,me vriendin is zwanger van me geraakt tijdens een burn-out. Het gaat nu van kwaad tot erger en accepteerd geen hulp van dokter en of verloskundige.ik kan niks meer goed doen en het is steeds weer iets anders wat niet goed is,wat je ook doet of probeerd niks is goed.hoe aardig je ook blijft het voelt voor mij als een grote hel die maar erger word.extreme woede uitbarstingen huilen alleen maar somber zijn ze is nu 41 weken en zoiets als dit heb ik nog nooit mee gemaakt. Zien dat het niet goed met je gaat en geen hulp willen.

Pak je koffers en ren ¯\_(ツ)_/¯

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.
CAPTCHA
Ben je een mens? Of kunstmatige spamintelligentie?