Wanneer twijfel de liefde bedreigt

slang van twijfel die de liefde in een wurggreep houdtAls (relatie)therapeut heb ik twijfel en verwarring hoog zitten. Het is namelijk een voorstadium van verandering, groei en nieuwe inzichten. Er is echter één situatie waarin twijfel vooral verlammend werkt: als het te lang duurt en partners elkaar klemzetten. Dat is voor de liefde funest.

Helaas is relatietwijfel geen wiskundepuzzel die je met een formule kunt oplossen. De meeste mensen kunnen hun twijfels niet zomaar ontcijferen en heftige emoties zoals angst, hechting, schuldgevoel, spijt, in de unieke interactie met de geliefde, maken het nog lastiger. Twijfel van de één, maakt de ander al snel onzeker, opgefokt, verdrietig of verward. En dat geeft de twijfelaar nog meer reden om te haperen. Dit geeft een vicieuze cirkel die zich lastig laat doorbreken. Vaak blijven partners een tijdlang morrend bij elkaar tot er iets dramatisch gebeurt of een van beiden er echt niet meer tegen kan. Soms verzanden dit soort relaties in een vermoeiende knipperlicht-toestand waarbij elke ‘pauze’ tot nieuwe hoop en energie leidt om het weer te proberen. Meestal met precies hetzelfde resultaat tot gevolg.

Soms zien partners de twijfel van hun partner als kwaadwil, net zoals vreemdgaan of schelden. ‘Jij ben diegene die twijfelt aan onze relatie, dús jij bent oorzaak van mijn pijn.’ De achterliggende boodschap is: het is jouw schuld, alleen jij kan het oplossen. Deze verwijtende houding maakt helaas nóóit dat de twijfelaar minder zal twijfelen. Het is namelijk geen bewuste keuze om te twijfelen, en iemand kan er niet zoals vreemdgaan mee stoppen omdat het onhandig is.

Partners belanden vaak in eindeloze discussies, bedoeld om die twijfel te slechten. Twijfelaars zeggen misschien iets als: ’Ik ben gewoon niet zo intellectueel als jij en jij houdt van reizen en avontuur en ik ben meer een huismus.’ Dat klinkt soms redelijk, maar het gevolg is meestal dat er nutteloze welles-nietes-discussie volgt. 'Ik ben helemaal niet zo intellectueel en ik vind het juist fijn dat je een huismus bent.' Waarom is zo'n debat zinloos? Ons brein zoekt pas achteraf naar argumenten die bij ons gevoel passen en níet andersom. De twijfelaar zal bij elk argument van de partner geneigd zijn te zoeken naar een tegenargument dat zijn twijfel juist bevestigt. ‘Jij vindt dat we dezelfde humor hebben? Nou ik weet nog toen we …’ Daar komt bij dat de twijfelaar vaak niet durft te zeggen wat hem echt dwarszit uit angst de partner nog meer te kwetsen.

Kortom: argumenten verhullen vaak de echte gevoelsmatige bezwaren en issues die je niet zomaar kunt wegpraten.

Om erachter te komen waaruit de twijfel bestaat, en of het oplosbaar is, moeten beide partners soms tijdelijk ruimte en vrijheid creëren om het te onderzoeken. Dat voelt tegennatuurlijk: het 'slachtoffer’ van de twijfel wil vaak niets liever dan de twijfelaar laten zien voor hoeveel pijn, verdriet en slaapproblemen deze zorgt. Die zal het gebrek aan controle willen compenseren door de twijfelaar in een hoek te drukken, eindeloze waarom-vragen te stellen of te willen overtuigen dat die twijfel ongegrond is. 'Waarom wil je zoiets moois als wij hebben zomaar weggooien?' Helaas zijn dit juist prima manieren om de twijfelende partner verder onder druk te zetten en verder weg te duwen. Iemand een schuldgevoel aanpraten, helpt de liefde nooit.

Ben jij het slachtoffer van de twijfel? Een stap terugdoen en je twijfelende partner (tijdelijk) de twijfel gunnen is het beste wat je kunt doen. Het is je goed recht om verduidelijking vragen, maar probeer je partner niet te overtuigen of in de verdomhoek te zetten. Een onderzoekende, niet-veroordelende houding, brengt je meer dan een defensieve houding waarmee je jouw partner continu met jouw boosheid en angsten confronteert. Sterker nog: vaak is het vrij kunnen uiten van de twijfel een goede manier om tot elkaar te komen en de relatie een nieuwe boost te geven. In ieder geval komen jullie er zo sneller achter waaruit de kern van de twijfel bestaat.

Waaruit bestaat de twijfel?
Vaak wordt relatieonvrede in krachtige, maar vage taal aangekondigd: ‘Ik mis het wij-gevoel’ of ‘De magie is gewoon weg.’ Laat deze stellige taal je niet afschrikken en vraag oprecht naar wat dat in de praktijk betekent. ‘Waaruit bestaat dat wij-gevoel voor jou dan concreet?’ Hoe ziet dat eruit? Wat maakt precies dat je het eerst wel had? Zou het nog terug kunnen komen?’ In relatietherapie blijkt het wij-gevoel soms al terug te kunnen komen wanneer de partner vaker sms’t, kookt en geïnteresseerde vragen stelt. Iets wat jij de ene partner als een ‘onnodige sms’ ziet, kan voor de ander betekenen dat jij hem of haar ‘serieus neemt’. Vaker vertellen wat jou écht bezighoudt of een leuk uitje regelen kan de magie op ‘magische’ wijze doen terugkeren. Soms is de betovering voorgoed weg, maar durft iemand dat nog niet aan zichzelf of de partner toe te geven.

In elk geval is het allerbelangrijkste – voordat jij boos wordt, jezelf gaat rechtvaardigen of in je schulp kruipt – erachter komen wat je partner concreet in de relatie mist. Niet als vaag verwijt (‘Ik wil gewoon serieus genomen worden’) maar als concreet en positief geformuleerde wens: ’Ik wil dat je me betrekt bij aankopen en belt als je te laat bent.’ Pas als je concreet weet wat iemand verwacht, kun je bepalen of het iets is wat je überhaupt kúnt en wílt veranderen. Dat is de hamvraag in elke liefdesrelatie: kúnnen en wíllen jullie elkaar tegemoetkomen in wederzijdse verwachtingen?

Volgens psycholoog Dan Wile valt ongeveer 70 procent van alle conflicten helaas in de categorie ‘permanent’. Na vier jaar vervolgonderzoek ruziën echtparen nog steeds over precies dezelfde dingen als in het begin.Aan sommige onvrede valt prima te werken, aan andere niet. Communicatieproblemen en kleine huishoudelijke geschillen zijn met voldoende goedwil eenvoudig op te lossen, maar verschillen in basisbehoeften en persoonlijkheden niet. Als je partner wil dat je zijn hobby of interesses deelt, dan kun je daar nog voor openstaan. Andersom ook. Doe een zeilcursus, pik een housefeestje mee, ga mee naar die parenclub als je het aandurft. Maar als jullie van elkaar verwachten dat de ander een fanatiek zeiler, extraverte feestganger of swinger wordt, dan hebben jullie een onoplosbaar probleem. Jullie kunt best wat meer moeite voor elkaar doen, maar een andere persoonlijkheid zullen jullie allebei niet krijgen. Wilde: 'Bij het kiezen van een vaste partner kies je onvermijdelijk ook voor een specifieke reeks onoplosbare problemen waarmee je de volgende tien, twintig of vijftig jaar zult worstelen.’ Zijn conclusie na een reeks onderzoeken: 'Het heeft geen zin om te wachten tot je partner verandert, want dat zal nooit gebeuren. In goede relaties worden permanente problemen dan ook niet opgelost, maar beide partners zoeken en vinden samen een manier om ermee om te gaan. Mensen die hun partners proberen te veranderen maken zichzelf en de ander daarmee gek.'

Het besef dat een partner niet zal veranderen is misschien pijnlijk, maar soms broodnodig. Intens van iemand houden betekent helaas niet dat je bij elkaar past. Soms zijn behoeften en persoonlijkheden gewoon te verschillend. Hoeveel je allebei ook je best doet, de relatie zal dan altijd onbevredigend blijven. Iemand die een gezin wil, heeft weinig te zoeken bij iemand die dat niet wil. Iemand die verlatingsangst heeft en veel bevestiging nodig heeft past niet bij iemand die bindingsangst heeft en nogal onafhankelijk en op zichzelf is. Iemand die heel koppig en dominant is, botert niet met iemand die dat ook is. Enzovoorts. Na een paar serieuze relatiepogingen, zouden deze mensen wijs genoeg moeten zijn om de stekker eruit te trekken. Twijfelaars belanden helaas vaak in een knipperlichtrelatie omdat ze halfslachtig doorgaan en daardoor het knagende gevoel houden dat er meer in hun relatie zit dan er uitkomt. Het is voor twijfelaars daarom zinnig om er tenminste één keer echt voor te gaan. Dat voorkomt spijt, schuldgevoel en nog meer twijfel.

Een andere valkuil daarbij is helaas wel dat lastige relaties soms extra verslavend zijn. Hoe meer bloed, zweet en tranen je aan elkaar kwijt bent - iets wat juist in lastige relaties gebeurt - hoe moeilijker het is om het verlies te nemen. Deze paradox wordt ook wel de Illusie van de investering genoemd. Je hoopt vergeefs dat alle moeite uiteindelijk toch wordt beloond, waardoor je er te lang mee doorgaat. Het is precies de reden waarom mensen een langdradige of vervelende film uitzitten, waarvan ze eigenlijk al na vijf minuten wisten dat het niks zou worden: 'Ik had er verdomme 12 euro voor betaald en was op een gegeven moment al halverwege: ja dan wil ik het einde zien ook.'

Voordat twijfelaars besluiten de relatie echt te beëindigen is het goed te weten of ze niet onnodig verblind werden door onrealistische verwachtingen. We zijn allemaal opgegroeid met romantische sprookjes en irreële fantasieën over liefde. Lees voor de grap eens wat willekeurige profielteksten op een datingsite. De gemiddelde dater zoekt het onmogelijke. Mannen zoeken soms naar vrouwen die er standaard uitzien alsof ze van een fotoshoot komen, hun absurdistische humor delen en graag met hen in de modder willen kamperen. Die vrouwen bestaan alleen in hun hoofd. En die gespierde lange avonturier met een topbaan die voor zijn lol Tsjechov leest, het libido van een jonge stier heeft, heel graag een gezin wil en niet vreemdgaat bestaat niet. Of hij is bezet. Of hij gaat stiekem toch vreemd en zit aan de drugs. Deze droomplaatjes staan een normale relatie met iemand van vlees en bloed vaak in de weg. In een gewone relatie heb je al snel te maken met slechte muzieksmaak, oninteressante verhalen, ochtendhumeuren en andere onhebbelijkheden. Jarenlange hersenspoeling met sprookjes over liefde en seks hebben ons daar allergisch voor gemaakt. Veel mensen komen pas na hun dertigste tot de conclusie dat hun ideale partner of romantische archetype helemaal niet bestaat. En soms komen mensen er dan ook achter dat ze het zo slecht niet hadden met hun vorige partner. Ik ken mensen die zich nu een beroerte daten om een bijna identieke partner tegen te komen die ze ooit zelf hebben gedumpt. Het is lastig op waarde te schatten wat je hebt als je er middenin zit of een beperkt referentiekader hebt. Hierom zullen (vooral jonge) mensen af en toe prima relaties (moeten) verbreken om erachter te komen dat die breuk helemaal niet nodig was.

Hoe lang het ook duurt, de belangrijkste liefdesles is: de ideale partner bestaat niet, en het komt de liefde ten goede om dat te weten.

Dat neemt overigens niet weg dat er genoeg partners overblijven die je beter toch kunt vermijden. Partners die, nadat ze eerder beterschap beloofd hebben, nog steeds liegen, schelden, manipuleren, slaan en vreemdgaan bijvoorbeeld. Gok er voor het gemak en jouw levensgeluk maar op dat deze mensen nooit zullen veranderen. Al helemaal niet als jij hun wangedrag keer op keer toch toelaat. Misschien dat zo’n partner op het moment suprême oprecht spijt heeft, maar de kans dat hij/zij dat in de toekomst weer vergeet is groot als het al eerder is gebeurd.

Wil je weten of jouw partner in de toekomst echt zal veranderen? Een nuttig gezegde uit mijn leerboek over systeemtherapie luidt: ‘Eén keer is toeval, twee keer is verdacht, drie keer is een patroon.’ Wie geen ezel in de liefde wil zijn, moet af en genadeloos eerlijk naar zichzelf en z’n partner zijn. Maar vooral naar zichzelf.

Meer lezen over liefde en relaties?
Was liefde vroeger eenvoudiger?
Waarom de een en niet de ander?
Gids voor langdurig samenzijn
Liefde en het keuzeprobleem
Hoe vergroot je dat een date je geliefde wordt?
Bestaat de ware? Heeft iedereen een soulmate?
Hoe onderzoek naar therapie de liefde verandert

Reacties

Ik heb 1.5 jaar een relatie gehad met een man, waarmee de relatie uiteindelijk op een vervelende manier is beëindigd. We hebben elkaar destijds leren kennen in de kroeg en hadden meteen een super goede klik. We deelden dezelfde interesses (muzieksmaak, uiteten, gezellig samen een wijntje, festivals, vrienden, familiemensen) en daarnaast konden we echt overal over praten, over heel interessante en belangrijke zaken filosoferen, maar ook over koetjes en kalfjes. We hielden er dezelfde waarde en normen op na, al met al geweldig. Ook vulde we elkaar erg aan.. ik ben een enigzins chaotisch persoon, weet nooit zo goed waar te beginnen, vind het lastig om knopen door te hakken en beslissingen te nemen, omdat ik alles blijf overdenken, mijn ex daarentegen is super gestructureerd, durft juist wel beslissingen te nemen en neemt juist snel het voortouw.. Al met al voelde ik me erg veilig bij hem, hij nam me echt op sleeptouw en leek me echt helemaal te kennen. Echter was er een ding wat al snel 'mis liep'. In onze 3 durende date fase liep alles prima. Sowieso allebei praters en wisten van elkaar wat we belangrijk vonden in een relatie. Een ding wat voor mij erg belangrijk is, is toch wel intimiteit en elkaar daarin vinden. Tijdens onze date fase, was dit helemaal prima. Echter, gedurende onze relatie werd dit een steeds groter ding. Op de een of andere manier, kon hij niet meer intiem zijn met mij. In het begin, dacht ik dat dit een fase was en dat het wel los zou lopen. Maanden vlogen echter voorbij.. hij zat er zelf enorm mee, want kende dit helemaal niet van zichzelf. Ik moet erbij zeggen dat precies toen we iets kregen, er ook een moeilijke periode op het werk aanbrak voor hem. Hij had een moeilijk project, wat veel energie vergde en waar hij veel stress van had. Mijn ex is perfectionistisch, een kartrekker, iemand die weet wat hij wil en absoluut niet op zijn mondje gevallen is. Op het werk liep het allemaal niet zo lekker, hij had continu het gevoel dat hij rotzooi van anderen aan het opruimen was enen omdat hij wel als soort van verantwoordelijke voor zijn klussen werd gezien, maar zelf ook verantwoording moest afleggen en als het er op neer kwam zelf geen eindbeslissingen mocht nemen, voelde hij zich een behoorlijke jojo. Trots als hij is, gaf hij dit niet aan zichzelf toe en bleef doorgaan. Ik wist dit en ook dat hij daardoor erg moe was als hij thuis kwam e.d. maar het feit dat hij hierdoor niet meer toe kwam aan intiem met me zijn, letterlijk gewoon te zijn dichtgeklapt op dit gebied, kon ik steeds moeilijker accepteren. Voor mij is sex juist een enorme uitlaatklep en aangezien ik ook nogal enen gevoelig persoon ben die veel aanvoelt etc. Zat ik er enorm mee dat we elkaar op dit gebied niet meer vonden. Wat gebeurde er; het werd een steeds groter ding, het werd een soort obsessie en ik kon geen dag voorbij laten gaan om het niet aan te kaarten. Het loste zich niet op, ik bleef m'n frustratie uitspreken, hij kon vanwege zijn ego niet toegeven dat hij echt een probleem had en er iets mee moest en zo ging het van kwaad tot erger. Ineens vonden we elkaar niet meer.. Al onze gemeenschappelijke dingen leken niet meer belangrijk, ik zag alleen nog maar 'ons probleem'. Gevolg was steeds meer negativiteit over en weer. Elkaar verwijten maken, onszelf aan steeds kleinere dingen irriteren van de ander: kortom, enorm negatieve spiraal.. uiteindelijk hebben we in totaal 1.5 jaar iets met elkaar gehad, waar in we in totaal maar 3 x intiem met elkaar zijn geweest.. (knuffelen en kusjes geven deden we wel veel, maar niet echt sex). Omdat we alleen nog maar gefocust leken op elkaars negatieve dingen e.d. en ik het echt niet meer omgedraaid kreeg, begon ik te twijfelen en steeds meer frustratie en uiteindelijk had ik zoveel stressklachten en lichamelijke klachten dat ik helemaal op was en het uit heb gemaakt. Dit ging op een nogal vervelende manier. Hij kwam thuis van een vermoeiend vriendenweekend, wilde me knuffelen en zei me gemist te hebben en ik brak in tranen uit en zei dat ik het echt niet meer wist en kon. Ik vroeg hem een paar nachtjes thuis te gaan slapen om na te denken.. dit schoot verkeerd bij hem en ipv begrip te tonen voor mijn situatie, wilde hij me overtuigen van het tegenovergestelde, ging alles alleen maar meer ontkennen en de 'schuld' buiten hem leggen en verwijten maken naar mij. Dit viel zo verkeerd, ik was er helemaal klaar mee, heb hem met een kwade kop de deur gewezen.. hij is gegaan. Hij kon echter na 2 dagen al niet tegen de onzekerheid en wilde een Ja of nee horen. Omdat ik nog te moe en kapot was van de hele situatie en niet in staat was om op dat moment alweer vol ervoor te gaan en het gewoon echt niet wist, besloot ik dat het dan maar klaar moest zijn. Ik kon niet vol voor ja gaan, dan maar nee. Op dat moment wilde ik alleen maar even rust aan mijn hoofd en ruimte. Hij was het er echter zo niet mee eens en zo boos en verdrietig en teleurgesteld, dat hij ipv mij de ruimte te geven maar bleef 'lastig vallen'. Wilde me overtuigen, vond me een opgever, bleef maar op zo'n manier contact zoeken. Weken lang, wat maakte dat ik echt pissed was en boos en klaar. Wat deed ik om afleiding te zoeken; daten.... Ik had me voorgenomen om geen serieuze relatie te willen en daarom alleen mannen te selecteren die minstens een half uur van me af woonde, om te voorkomen dat ik te snel weer in een relatie zou stappen. Echter raakte ik zo erg met een man in gesprek en klikte het zo leuk, dat van het een het ander kwam en nu uiteindelijk heb ik zo'n 5 maanden iets met deze man (met mijn ex is het bijna 8 maanden uit). Tot 1.5 week geleden ging alles wel oké.. m'n nieuwe vriend gaf me rust, sex was goed, bemoeide zich minder met me, gaf me de ruimte e.d. ik dacht dat het goed zat. Hij had wel een behoorlijk verleden. Voelde zich behoorlijk genaaid door zijn ex, wat hij moeilijk kan verwerken en waar hij maar boos over blijft, ze werken hem tegen op het werk e.d. hij is totaal geen prater en dus klopt hij alles op. Wat doet hij; hij drinkt alcohol om het te vergeten. In het begin dacht ik dat het wel mee viel. Uiteindelijk zag ik dat het dagelijks over minstens 4 flesjes bier hing en vaak wel 6 of soms meer. Ik begon ineens veel signalen te zien... begon te zien dat hij echt met zichzelf zat, in steeds meer dingen zag ik dat terug en ook wel hoe hij zich soms opstelde naar mij. Ik mocht me nergens mee bemoeien, want meteen schoot hij in de verdediging en hij zegt ook regelmatig alles zelf te willen beslissen en geen bemoeienis, zijn ex zei al wat hij moest doen, dat ging hij niet weer laten gebeuren e.d. ik merkte steeds meer dat ik me hieraan irriteerde en zag zijn omverwerkte verleden in steeds meer kleine dagelijkse dingen terug. Ook voel ik gewoon vaak zijn stress, zie het terug aan zijn iedere keer weer opnieuw omopgeruimde huis, drinkgedrag, veel roken, slecht eten, veel ijsberen en zuchten, nergens rust in vinden e.d. ook hield hij niet van drukte en kiest hij er snel voor om thuis te blijven. In de 5 maanden dat we iets hebben, zijn we pas zo weinig echt samen gaan doen en ik voel de sleur er ondertussen al in sluipen. Dit was allemaal nog niet zo'n punt, ik besefte het niet zozeer en dacht; loopt wel los, tot ik 1.5 week geleden m'n ex tegen kwam op eren feest. Voor het eerst sinds het uit was hadden we een goed gesprek. Voor het eerst viel hij me niet aan en verweer hij me geen dingen, in plaats daarvan was hij rustig en zei hij dat het nergens op sloeg hoe hij zich gedragen heeft en dat ik echt geen schuld heb aan de hele situatie, dat alles aan hem te wijten is en hij enkel zo reageerde uit onmacht en frustratie.. nu zag hij dat in en ik geloofde het ook echt! Ik zag weer de jongen waar ik in het begin verliefd op ben geworden. Ineens begon ik super hard te huilen en alles kwam eruit.. ik wist niet wat me overkwam. Ik wist niet beter of ik wss helemaal klaar met hen en irriteerde me dood. Nu merkte ik dat hij nog steeds wat in me los maakte. Ondertussen was zijn situatie op het werk ook verbeterd en hij had weer rust gevonden zei hij. Dit konden mensen in onze omgeving bevestigen. Mijn wereld staat nu echt op zijn kop. Want mijn vriend daar dachr ik echt een toekomst mee op te kunnen gaan bouwen. Hij is los van zijn 'problemen' super lief en zorgzaam en begripvol En zacht e.d. voor me.. echter sinds ik mijn ex heb gezien, kan ik m'n ex maar niet uit m'n hoofd zetten, ben ik gaan twijfelen aan mijn relatie en die twijfel gaat maar niet weg. Het lukt me niet om er niet aan te denken en ik maak mezelf echt knettergek. 'Wat als' spookt door m'n hoofd, continu. Heb ik de verkeerde keuze gemaakt? Houd ik Ik echt zoveel van m'n huidige vriend, of wilde ik dat te graag? Wat voel ik nog voor m'n ex? Zou daar nog een toekomst in zitten? Zou het echt beter gaan met hem? Zou alles een fase geweest kunnen zijn en zouden we met een nieuwe start samen toch gelukkig kunnen zijn? Maar mijn ex is ook zo lief, dit kan ik hem toch niet aan doen? Wat wil ik? Wat wil ik? Wat moet ik? Pff.. ik word er echt knetter en knetter gek van! Mijn vriend weet van m'n twijfels af, ik kon het niet verborgen houden. Hij reageerde zoals hij is erg rustig en verstandig. Wil dat ik goed nadenk maar wel binnen niet te snelle tijd weet wat ik wil. Hij blijft lief doen etc. Maar er is natuurlijk wel wat meer afstand tussen ons omdat dit tussen ons in staat en hij ook wil weten waar hij aan toe is.. ik voel een enorme druk en weet niet wat te doen... hm ik heb gezegd dat ik wel voor hem WIL gaan, maar ik er dan wel zeker van moet zijn en dat ook wil voelen. Ik blijf twijfelen.... Ik voel me er echt zo vervelend door en zo schuldig.

Goed artikel en wel herkenbare reacties.
Ben het overigens eens met de mening dat er twee partijen nodig zijn om dingen beter te krijgen in een relatie. Ik heb zelf een relatie van bijna 8 jaar en de laatste 7 jaar met een dramatisch sexleven. Ik ben heel open en eerlijk en probeer van alles maar ze wil of kan het niet oplossen en alles wat er nodig is of zal helpen houd ze telkens op afstand. Mijn gevoel voor haar is met de jaren minder geworden en ik verander zelf ook door deze rot sfeer. Ik TWIJFEL ook net als jullie. Ik ga me ook aan alles irriteren wat ze doet en vooral niet doet. Ze blijft me teleur stellen... ik denk veel te vaak dat ik er mee wil stoppen, maar telkens wil ik weer afwachten of ze er nu echt voor gaat na het weer besproken te hebben. Maar telkens weer de teleurstelling. Ben ik te lief/soft? Btw. ben ik de enige man hier?:p mvg anoniempje

Ik herken je frustratie ook. Het verwachten van iemand wat je eigenlijk diep van binnen al weet.. Het gaat er niet van komen. Het leven in de sleur waarvan je weet niet gelukkig te zijn en niet te worden maar toch door blijft gaan in. Je van haar houdt en je daar achteraf zelf geen spijt van wil hebben.. Maar is het de moeite waard in een relatie om jezelf weg te cijferen? Zij heeft dan ook geen eerlijke partner. Ik zit op moment ik zelfde schuitje maar ik hak de knoop ook niet door. Uit ervaring eerder had ik zo iets.. Ik had veel eerder weg moeten gaan! Maar bij me huidige partner ben ik daar niet zo zeker van... Dus ik ken je angst heel goed

Nu ik dit verhaal lees denk ik.. Alles komt op zijn plek terecht. Het is alsof dit artikel voor mij geschreven is, maar dat zullen er ongetwijfeld meer hebben.
Het hebben van continue twijfels, die stomme eindeloze discussie die nergens over gaan die jij benoemd zoals.. Ik met meer een doe-mens en hem kun je op de bank zetten met iets en vermaakt zich daar de hele dag mee.. Ik stoor me aan het feit of ik zelf niet de schuldige ben in het hele gebeuren.. Ben ik degene die dit zelf zo ver heeft laten komen?? Ik ken me vriend nu iets meer dan 3 jaar en wonen samen. Ik hebe en drukke baan en hij is na een aantal faillissement van zijn bazen ook bij een nieuwe werkgever belandt waar hij eigenlijk ook niet heel blij mee is vanwege het feit dat ie alleen blij is werk te hebben.
Mijn vriend doet niet veel in huis, en op zich hoeft dat van mij ook niet maar ik werk gebroken diensten in de zorg en als ik een drukke week heb vraag ik hem wel een handje de helpen. Ik verwacht dat uit hémzelf aangezien ik het al aantal keren had aangegeven. Dit doet hij dus niet. Ik wil hem niet veranderen maar vraag iets van hem wat er op persoonlijke vlak misschien niet inzit. Ook weer een gedeelte in het artikel wat op zijn plek valt.
Ik ben de twijfelaar die aanmoddert en aanmoddert en uiteindelijk niet de knoop daarhak. Feitelijk omdat ik bang ben wat de toekomst brengt. Heb ik er wel goed aan gedaan? Hadden we het dan echt zo slecht? Had ik dit niet al eerder moeten doen. Dit voelt hij ook. En hij zegt dan weer.. Wil je dit allemaal weggooien?? Als die leuke tijden die we gehad hebben telt dat niet mee?? Tuurlijk tellen die mee, maar niet als de negatieve dingen de overhand nemen. Dat gedeelte twijfelaar en in een hoek drukken van je partner..
Mijn partner heeft in het begin van onze relatie veel gechat met andere vrouwen. Op zich geen moeite mee, dacht ik.. Totdat ik erachter kwam dat deze nogal seksueel getint waren. Ik heb gezegd oke kan gebeuren door wat voor reden dan ook die hij dan uitlegde. Praat er dan over ipv liegen ( want hij ontkende het, terwijl ik allang fot's geschoten had ) maar dat ter zijde. Op gegeven moment gezegd dat als het weer gebeurd ik de relatie beëindig. Ik wil iemand die voor 100% voor mij gaat...en jullie voelen het al aankomen. 3 de gebeurd en mw ging weg. Zijn ouders ingelicht over de vieze praktijken van hun zoon ( aangezien ik daar toen nog woonde toen ik bezig was mijn huur op te zeggen) ouders geschrokken en snapte mij en niet waarom hij zoiets op het spel zet.. Maargoed hij werd boos dat ik het zijn ouders had verteld? Ja duh eat moest ik dan als ze me zien lopen met een grote weekend tas als ik naar huis wil en me hond mee moet nemen en met dikke tranen in mijn ogen zit.. Hun voor de gek houden.. Nee hoor. Is je eigen schuld. Jij chat ik niet.. Altijd van die stomme smoezen. Omdat je niet bij me bent, omdat ik je mis. Flikker op, je doet het nog op je werk in de pauze terwijl ik bij je ouders thuis op je zit te wachten. Ik ga voor hem door het vuur en continu word ik hierme geconfronteerd. Ja eigen schuld dikke bult zeggen we dan he.. Maar het is niet zo makkelijk als gedacht. Iedereen ken dat gevoel van twijfel wat te doen.. En die twijfel maakt je gewoon helemaal gek.. Daarom rust de vraag ook. Heb ik het zelf in de hand gewerkt. Ik wil heel graag kinderen, eerder nooit maar sinds ik me vriend ken wel. En ik ben al 25 jaar dus dan begint de leeftijd er naar te komen.. Maar ik durf met hem geen vader-moeder relatie meer op te bouwen. Een kind lost niet de problemen in onze relatie op. Dan komen er waarschijnlijk alleen maar problemen bij. En wie is er dus de dupe? Precies het kind en dat ga ik hem/haar niet aan doen? Maar waarom dan nog langer mezelf.. Ik heb die keus namelijk wel! Maar ik doe het niet omdat ik van hem hou.. Is houden genoeg van, voldoende? Geen idee.. Echt geen idee.. Je continu ergeren aan alles en voor een paar dingen alleen staan in een relatie werkt ook averechts. Dus ja, als ik dit artikel lees denk ik.. Ik ben er uit.. Zie je het heeft geen zin meer als we zelf degene zijn die dat bij elkaar naar boven halen. Maar als ik dan weer nadenk kan ik de knopen niet doorhakken...
Dus wie tipt heeft hoor ik het graag!

Er is een grote vreugde in mijn hart, net als een rivier, ik weet niet wat te doen of zeggen dat het genoeg is om Doctor Ororo bedanken voor het instellen van mijn vriend terug naar mij zal zijn. Mijn vriend vertelde me dat het voorbij was en weglopen zonder redenen waarom hij een pauze wilt, ik was in verwarring en wist niet wat te doen, maar op 4 oktober 2016 zag ik verschillende prachtige getuigenis op het internet van mensen die Doctor Ororo heeft hielp met zijn ban, dus ik onmiddellijk contact opgenomen met de arts Ororo en legde mijn probleem te him.It was geweldig en verrassend dat 14 uur na de ban werd geworpen mijn vriend belde me en smeekte me om hem te vergeven en te accepteren hem terug, ik dacht dat het was een grap, maar 15 minuten later kwam hij naar mijn huis en viel op zijn knieën vraagt ​​me om hem terug te nemen die ik meteen deed. Ik getuigen op dit forum alleen maar om mensen te laten weten dat Doctor Ororo is echt en oprecht. contact met hem voor hulp via e-mail: (doctorororospelltemple@outlook.com) of website: (http://doctorazuaworldofpowerfulspell.webs.com) of cel: (+2348068784784)

Mijn meisje heeft gezegd dat ik haar niet begrijp, en ze het gevoel 'kwijt' is.
We hebben een zoontje van 4.
We hadden nog geen half jaar geleden een hypotheek gesprek met allemaal plannen, nog een leuke vakantie eraan geplakt. In de zomer heeft ze iemand ontmoet die haar wel een 'gevoel' gaf, en vanaf toen is het verandert voor haar. Daarvoor was alles prima.
Ik ben niet verandert. Zorg nog steeds voor haar als een prinses, zorg dat ze niets tekort komt.
Maar door dat ene gevoel bij die ander, is ze het zicht een beetje kwijt. Ze kan die mooie dingen die ik doe niet meer zien, terwijl ze voorheen dat heel fijn en lekker vond.
We zijn allebei rond de 40, ik effe jonger, zij iets ouder. Kan het zijn dat ze een midlife-crisis heeft. Want in onze omgeving heeft niemand deze 'verandering' zien aankomen, ook haar ouders, mijn ouders en familie niet. (elkaars ouders zagen we wekelijks)

Kan iemand mij helpen?!?!?!?
Wil haar niet kwijt, want ze is mijn dromvrouw. Maar wat kan ik nu doen?

k maak nu ook zo iets mee, mijn ex vriendin maakte het heel onverwacht uit na 3 jaar (voel me na 8 weken nog steeds erg rot), de dag erop kreeg ik een appje van haar dat we samen wel iets leuks zouden kunnen doen, alleen is maar alleen, we deden hierna de rust periode van 4 weken, vreselijke tijd voor mij, twee weken geleden maakte ze het opnieuw uit, ik was benieuwd wat nu toch de reden van de breuk is, dat zou dan zijn dat ik niet goed zou luisteren en haar niet begreep en ik vond dat ze me niet liet uitpraten, dat was eigenlijk alles heel simpel op te lossen en we hebben best al veel gepraat, en worden nooit boos, ik ben al druk met dingen voor me zelf te doen als afleiding en die waren vergeten in onze relatie, we hadden beide al een relatie hiervoor, ik wilde het te goed misschien, mijn vriendin is meer introvert en ik praat meer over dingen, vandaag voor het eerst een appje van haar en waarin we het een en ander aan elkaar uitlegden van hoe of wat, ik vond dat ze de relatie erg aprubt had beeindigd zonder het goed uit praten dat is haar manier van doen en had ook te maken met haar verleden thuis, maar bij mij verging de wereld het gevoel dan, het afgelopen jaar was een naar jaar een aantal overleden familileden en ziektes waaronder ook bij mij waarover veel gepraat werd, ook kwam dochter weer in huis wat niet echt boterde met mij, gelukkig hebben we dan wel beiden ons eigen huis, zodat ieder alleen kan zijn maar ook samen, maar toch was er nog steeds die spanning, het komt er op neer dat we voorlopig maar weer rust nemen, ik doe maar net of de relatie beeindigd is en zie van hoe en wat, al doet het me nog steeds veel verdriet.

Pagina's

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.