Reacties op: Hoe verwerk je de dood van een dierbare?

Door: irene

irene — Mon, 02 Jan 2017 10:59:42 +0000

In antwoord op lammie van veen. rouw
Beste lammie, Het is geweldig wijs wat je schrijft. Zover zal ik als moeder van een overleden zoon, nooit komen.Met mij zelf bezig zijn, zo zou ik niet over mezelf kunnen denken. Nee, want ik leef ook voor anderen, zeker ook voor mijn man, de kinderen. Toch is er altijd op de achtergrond, als een koor, "je kind is dood", dit verdriet hoort bij mij, wil het niet loslaten, daar vind ik mijn kind terug. Ik ben daar mee bezig, omdat ik mijn kind een langer, gelukkiger leven had gegund. Als ik zijn vrienden zie,die genieten van het leven denk ik echt niet aan mezelf, maar aan mijn zoon, die ik een leven zonder zorgen en verdriet zo gegund had. Hij hield ondanks alles zo van het leven. Dat doet mij het meeste pijn. Het verdriet net zoals de herinneringen die goed zijn, horen bij mij en die laat ik nooit los, die gaan met mij mee tot aan het einde van mijn leven. Helaas voel ik me niet rijk, want ik mis mijn kind het blijft pijn doen, al ben ik gelukkig dat ik zijn moeder mocht zijn, een moeder die dat haar hele leven had willen blijven.

Door: lammie van veen

lammie van veen — Thu, 13 Oct 2016 22:50:46 +0000

verlies door de dood
iemand verliezen of meerdere verliezen geliefden verliezen is niet alleen verdriet , maar kan ook betekenen dat je blij en gelukkig mag zijn dat er mensen in je leven zijn geweest waar je zoveel liefde liefde aan hebt kunnen geven. houden van is loslaten en als je dat niet kunt ben je teveel met jezelf bezig, met je eigen gevoel. Ik weet waar ik over praat.en de mensen die ik heb moet los los laten draag ik zolang ik leef in mijn hart met me mee. Dus zijn ze niet echt dood maar mis ik ze wel maar ben ook rijk dat ze deel mochten uitmaken van mijn leven

Door: karin

karin — Mon, 15 Aug 2016 16:05:50 +0000

rouw
Wat een onzin, na een paar maanden moet het minder worden. Het is juist zo, doordat er zoveel geregeld moet worden, het niet beseffen dat de dierbare overleden is dat juist dan het rouwproces gaat beginnen. Zelfs na jaren kan een diepe rouw je nog overvallen, door een gedachte, iets wat je leest een dierbare herinnering etc. etc. Rouw, verdriet hoort bij je. Zeker als je kind is overleden. Een partner kan je tot op zekere hoogte vervangen worden, ouders verliezen is de natuurlijke gang van zaken. Een overleden kind blijft onlosmakelijk aan je verbonden het gevoel : "mijn kind is dood" blijft je altijd bij je dragen.. Je gaat door voor de andere kinderen. Er komen wat vreugdevolle momenten, waar je best van kan genieten, maar nooit meer zoals toen je kind nog leefde. Het enige mogelijke is: dat verdriet en vreugde samen in je kunnen wonen en wie weet heel misschien worden zij nog vriendjes. Dat is een proces en kost enorme energie. Ik wens iedereen ieder geluk met en voor hun kinderen. Karin

Door: Bezoeker

Bezoeker — Sat, 03 Jan 2015 00:10:16 +0000

Het lijkt wel alsof rouw
Het lijkt wel alsof rouw volgens een boekje moet gaan. Heb je het binnen een bepaalde tijd niet een plaatje gegeven is het meteen een verstoorde rouw. Nou rouw kan ook pas na een aantal jaar op gang komen. Ga je er dan in beginsel verkeerd mee om? Nee. Rouw laat zich niet volgens een boekje vormen. Rouw ervaart ieder voor zich. De een doet het volgens het boekje de ander begint er pas een aantal jaar na dato aan. Niks is goed of verkeerd. Maar iedereen ervaart en verwerkt het op zijn of haar manier en wanneer hij of zij er klaar voor is.