<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Reacties op: Interview: Hoe zorg je dat de liefde geen gedoe wordt?	</title>
	<atom:link href="https://psychologisch.nu/marcelino/interview-hoe-zorg-je-dat-de-liefde-geen-gedoe-wordt/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://psychologisch.nu/marcelino/interview-hoe-zorg-je-dat-de-liefde-geen-gedoe-wordt/</link>
	<description>De wetenschap achter geluk, liefde en andere waanzin</description>
	<lastBuildDate>Thu, 25 Jun 2020 11:25:02 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.8.2</generator>
	<item>
		<title>
		Door: Marcelino		</title>
		<link>https://psychologisch.nu/marcelino/interview-hoe-zorg-je-dat-de-liefde-geen-gedoe-wordt/#comment-1032</link>

		<dc:creator><![CDATA[Marcelino]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 09 Aug 2018 13:00:28 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://wp.psychologisch.nu/blog/interview-hoe-zorg-je-dat-de-liefde-geen-gedoe-wordt/#comment-1032</guid>

					<description><![CDATA[In antwoord op &lt;a href=&quot;https://psychologisch.nu/marcelino/interview-hoe-zorg-je-dat-de-liefde-geen-gedoe-wordt/#comment-1030&quot;&gt;Carina Westerhof &lt;/a&gt;.

&lt;strong&gt;Bedankt&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Bedankt voor je mooie compliment  Carina! Dat doet me goed. 

Als je vind dat ik je na het lezen van het boek nog een antwoord schuldig ben. Dan mag je me mailen en kom ik er met plezier op terug. Het korte antwoord: waarom de ene relatie uiteindelijk wel werkt en de andere niet laat zich niet zo makkelijke ontleden. Het zal in jullie geval uiteraard ook te maken hebben met het feit dat jullie elkaar op andere gebieden veel te bieden hebben. Elke relatie is hoe dan ook een compromis. Als je merkt dat de relatie door jullie verschillende communicatiestijlen onder druk komt te staan, dan kan ik jullie een paar gesprekken bij een relatietherapeut aanraden. Dat kan voor jullie allebei verhelderend en stimulerend werken. 

Groetjes!


]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p>In antwoord op <a href="https://psychologisch.nu/marcelino/interview-hoe-zorg-je-dat-de-liefde-geen-gedoe-wordt/#comment-1030">Carina Westerhof </a>.</p>
<p><strong>Bedankt</strong><br />Bedankt voor je mooie compliment  Carina! Dat doet me goed. </p>
<p>Als je vind dat ik je na het lezen van het boek nog een antwoord schuldig ben. Dan mag je me mailen en kom ik er met plezier op terug. Het korte antwoord: waarom de ene relatie uiteindelijk wel werkt en de andere niet laat zich niet zo makkelijke ontleden. Het zal in jullie geval uiteraard ook te maken hebben met het feit dat jullie elkaar op andere gebieden veel te bieden hebben. Elke relatie is hoe dan ook een compromis. Als je merkt dat de relatie door jullie verschillende communicatiestijlen onder druk komt te staan, dan kan ik jullie een paar gesprekken bij een relatietherapeut aanraden. Dat kan voor jullie allebei verhelderend en stimulerend werken. </p>
<p>Groetjes!</p>
]]></content:encoded>
		
			</item>
		<item>
		<title>
		Door: Carina Westerhof 		</title>
		<link>https://psychologisch.nu/marcelino/interview-hoe-zorg-je-dat-de-liefde-geen-gedoe-wordt/#comment-1030</link>

		<dc:creator><![CDATA[Carina Westerhof ]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 05 Aug 2018 06:47:41 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://wp.psychologisch.nu/blog/interview-hoe-zorg-je-dat-de-liefde-geen-gedoe-wordt/#comment-1030</guid>

					<description><![CDATA[&lt;strong&gt;45 jaar een setje &lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Goedemorgen
Voor het eerst lees ik jouw blog en dit interview. Allereerst geniet ik van de schrijfstijl. Heel humoristisch en glashelder. Hahaha. Ja, dat is een kunst apart om moeilijke zaken duidelijk en vlot onder woorden te brengen. Het is zo ontzettend herkenbaar allemaal. Mocht je totaal niets met dit onderwerp hebben...relaties...dan nog is het ontzettend leuk om te lezen. 
Onze relatie duurt inmiddels al 49 jaar, waarvan 45 jaar getrouwd. Lang, heeeeeeel lang. Gelukkig zijn we nog gezond en o.h.a. ook nog steeds happy en gezegend met kinderen en kleinkinderen. We zijn echt totaal verschillend qua emoties  en daar loop ik regelmatig tegenaan, maar mijn partner hoor je nooit. Wat ik niet snap is dat hij dat nooit, echt nooit aankaart. Gewoon omdat hij nooit, echt nooit daarmee bezig is. Ik denk vaak, ik ben veel te ingewikkeld voor hem. Het lastigste blijf ik  vinden...ik ben heel extravert en hij...je raadt het al...ja, dus! Als ik uit mijn dak ga over iets, dan is er bij hem alleen een flauwe reactie. Dan kan ik wel gillen..man doe eens wat enthousiaster, maar nee. Nooit. Gaat ook nooit meer gebeuren natuurlijk, maar het stomme is, dat ik me er NOG STEEDS aan erger en het op gezette tijden op de spits drijf. Gevolg, nachtelijke gesprekken, moe, chagrijnig, zwijgen, weer praten, maar weer goedmaken, beter slapen en we gaan weer verder op precies dezelfde manier. Wat ik natuurlijk moet doen...accepteren dat hij anders reageert, maar ik weet niet of dat ooit zal gaan lukken. Als we dus &#039;ruzie&#039; hebben ben ik altijd de aanjager. Ik neem me altijd voor er nooit meer over te beginnen, maar dat lukt me niet. Mocht dat wel zo zijn, dan hebben we dus nooit meer woorden, want mijn man zit nergens mee. Hoe kan dat? Hij is heel evenwichtig, rustig, nuchter en humorvol. Heel leuk, we lachen best vaak, maar qua emoties...ik vraag me vaak af of hij ze uberhaupt hééft. Het is het bekende verschijnsel, ik heb al het een en ander gelezen inmiddels. 
In het heetst van de strijd krijg ik vluchtgedrag, wil een eigen huisje, voel me doodongelukkig, maar ook beschaamd, omdat familieleden etc. hun partner verloren hebben en dan zit ik te z.....over een man die niet zo enthousiast reageert. En toch knokken we (ik denk altijd dat ik alleen knok) voor onze relatie. Het geheim? Geen idee. Of een beetje...we houden nog steeds van elkaar en ondernemen dingen samen, maar ik vind het heel raar dat ik alleen de relatieboekhouding bijhoud en hij daar nooit mee bezig is. Misschien omdat hij altijd de financiën doet? Wie weet heb jij een idee. Voor nu een fijne zondag en je boek ga ik zeker kopen en uitlenen aan onze kinderen. Met vriendelijke groeten. Carina Westerhof ]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><strong>45 jaar een setje </strong><br />Goedemorgen<br />
Voor het eerst lees ik jouw blog en dit interview. Allereerst geniet ik van de schrijfstijl. Heel humoristisch en glashelder. Hahaha. Ja, dat is een kunst apart om moeilijke zaken duidelijk en vlot onder woorden te brengen. Het is zo ontzettend herkenbaar allemaal. Mocht je totaal niets met dit onderwerp hebben&#8230;relaties&#8230;dan nog is het ontzettend leuk om te lezen.<br />
Onze relatie duurt inmiddels al 49 jaar, waarvan 45 jaar getrouwd. Lang, heeeeeeel lang. Gelukkig zijn we nog gezond en o.h.a. ook nog steeds happy en gezegend met kinderen en kleinkinderen. We zijn echt totaal verschillend qua emoties  en daar loop ik regelmatig tegenaan, maar mijn partner hoor je nooit. Wat ik niet snap is dat hij dat nooit, echt nooit aankaart. Gewoon omdat hij nooit, echt nooit daarmee bezig is. Ik denk vaak, ik ben veel te ingewikkeld voor hem. Het lastigste blijf ik  vinden&#8230;ik ben heel extravert en hij&#8230;je raadt het al&#8230;ja, dus! Als ik uit mijn dak ga over iets, dan is er bij hem alleen een flauwe reactie. Dan kan ik wel gillen..man doe eens wat enthousiaster, maar nee. Nooit. Gaat ook nooit meer gebeuren natuurlijk, maar het stomme is, dat ik me er NOG STEEDS aan erger en het op gezette tijden op de spits drijf. Gevolg, nachtelijke gesprekken, moe, chagrijnig, zwijgen, weer praten, maar weer goedmaken, beter slapen en we gaan weer verder op precies dezelfde manier. Wat ik natuurlijk moet doen&#8230;accepteren dat hij anders reageert, maar ik weet niet of dat ooit zal gaan lukken. Als we dus &#8216;ruzie&#8217; hebben ben ik altijd de aanjager. Ik neem me altijd voor er nooit meer over te beginnen, maar dat lukt me niet. Mocht dat wel zo zijn, dan hebben we dus nooit meer woorden, want mijn man zit nergens mee. Hoe kan dat? Hij is heel evenwichtig, rustig, nuchter en humorvol. Heel leuk, we lachen best vaak, maar qua emoties&#8230;ik vraag me vaak af of hij ze uberhaupt hééft. Het is het bekende verschijnsel, ik heb al het een en ander gelezen inmiddels.<br />
In het heetst van de strijd krijg ik vluchtgedrag, wil een eigen huisje, voel me doodongelukkig, maar ook beschaamd, omdat familieleden etc. hun partner verloren hebben en dan zit ik te z&#8230;..over een man die niet zo enthousiast reageert. En toch knokken we (ik denk altijd dat ik alleen knok) voor onze relatie. Het geheim? Geen idee. Of een beetje&#8230;we houden nog steeds van elkaar en ondernemen dingen samen, maar ik vind het heel raar dat ik alleen de relatieboekhouding bijhoud en hij daar nooit mee bezig is. Misschien omdat hij altijd de financiën doet? Wie weet heb jij een idee. Voor nu een fijne zondag en je boek ga ik zeker kopen en uitlenen aan onze kinderen. Met vriendelijke groeten. Carina Westerhof </p>
]]></content:encoded>
		
			</item>
	</channel>
</rss>
