Hi Paulien,
Zou je me iets meer kunnen vertellen over de verschillende methodes om van twijfel af te komen ? Je zegt dat je al veel dames hebt geholpen hiermee en ik kan je hulp wel goed gebruiken nu.

Na 2 jaar wilde ik ook weer een nieuwe relatie en besloot de stoute schoenen aan te trekken en me in te schijven op een dating site.
De foutste stap die ik heb kunnen maken. 1 man liet me 2x wachten En kwam met excuses aanhouding en dat hij de weg kwijt was.

1 man wilde het na een paar keer afspreken het proberen om een relatie op te bouwen. Vervolgens liet hij niks meer horen en had hij excuses ik ben naar de winkel of ik zit bij de kapper terwijl ik voelde dat hij me voor de gek hield. Mijn gevoel klopte hij stuurde me een appie met de mededeling dat hij met zichzelf in de knoop zat en dat de psycholoog hem gezegd had dat hij even een stapje terug moest doen. Ik snapte het, maar na zijn bericht had hij me volledig geblokkeerd . Verdrietig was ik dat ik mijn verhaal niet had kunnen delen . Maar het was nog pril, en ik kon het gelukkig naast me neerleggen er was namelijk nog niks gebeurd qua sex of zo.

1 week later kreeg ik na een half jaar een bericht gestuurd te hebben naar een man opeens een bericht terug . Helaas had hij nog steeds geen profielfoto. Maar goed toch leuk om nog kennis te maken dacht ik. Ik had nog maar 1 week op de datingsite, dus besloot ik hem toch maar mijn mobiel nummer te geven. Hij zei me eerlijk dat hij zijn relatie wat hij had nog moest beëindigen, wat doe je in godsnaam op een datingsite zei ik tegen hem. Hij gaf me gelijk en ik zei hemdat hij dat eerst moest afsluiten. Toch bleef hij me appen en het was leuk, vriendschappelijk en toen hij de knoop had doorgehakt en de relatie beëindigd had wilde hij afspreken, het was leuk, we voelden een kik, maar het was vriendschappelijk de eerste maanden. Toch kwam langzaam een relatie ondanks deze coronatijd . Nu ben ik heel zorgzaam en kook voor hem en hij komt naar mij. Echter heeft hij me nog nooit sinds februari bij hem uitgenodigd . Ook ben ik er achter gekomen dat hij ook psychologische hulp nodig heeft. Hij gaat inmiddels naar de praktijkondersteuner bij de huisarts maar zijn eerste reactie was. Ik vind het geen fijne man. Ik zeg dan moet je naar iemand anders gaan.
Hij wimpelt alles af hij keek down voor zich uit na een paar weken weer eens eindelijk alleen te zijn, en ik dacht dat het aan mij lag maar hij zei van niet. Ik zeg wat is er dan? Vanalles kreeg ik als antwoord. Ik zeg wil je erover praten . Als ik wist wat het was zei ik het wel zegt hij op een botte manier terug. Ik reageer gepikeerd terug (in mijn eigen huis nota bene) en zeg als je me zegt dat er vanalles is, moet je me toch ook kunnen zeggen wat er speelt. Ik zeg ik kan niet contant raden wat er in je hoofd afspeelt , je zal toch eens met de billen bloot moeten op die manier, ik snap dat je met iets zit, maar als ik niet weet wat kan ik je ook maar moeilijk begrijpen. Ik aak me zorgen om je zeg ik. Omdat ik niet bij hem uitgenodigd wordt (ben nog niet bij hem thuis geweest) en hij me niet wil voorstellen in zijn familie geeft hij me het gevoel dat ik zijn geheim ben. Ik zeg hem dat en hij wil naar huis . Ik wordt er een beetje kwaad om en zeg kijk mannen eigen, ze krijgen kritiek waar ze niet tegen kunnen, en ze vluchten weg, wat zwak zeg. Ik ben alleen maar goed om te zorgen en te geven zeg ik verder niets. Ik geef je nog 1 kans, want dit kan ik niet meer zeg ik. Ondertussen heeft hij me proberen gerust te stellen omdat ik in huilen uitgebarsten was.
Ik wil het uitpraten, maar hij gaat gewoon naar huis en zegt dat naderhand in een bericht dat hij het zeker op prijs stelt dat ik me zorgen om hem maak, maar hetgeen wat ik zei hem rauw op zijn dak Valt. Hij noemde dat ik zei dat hij geen empathie toont, dat hij een profiteur is in mijn ogen dat heb ik niet zo gezegd, hij geheimzinnig doet (dat ik me niet welkom voel in zijn territorium zeg maar, en dat ik zeg dat mannen overal voor weglopen als ze kritiek krijgen dat hij wordt vergeleken met anderen. . Hij wil dan in zo’n situatie gewoon alleen zijn. Maar ik voel me verdrietig en voel pijn in mijn hart.
Ik probeer hem te begrijpen dat hij niet lekker in zijn vel zit, heb hem zelfs nog een bericht gestuurd dat hij eens contact moet zoeken met een instantie waar iemand die ik ken goede ervaringen mee heeft gehad. Omdat hij moet werken hoor ik daarna niks meer van hem dan alleen. Dankjewel en dat weet ik wel dat ik hem dat doorgeef om hem te helpen.
Dit verhaal heeft me pijn gedaan en eerst dacht ik dat hij de twijfelaar was, maar nu ben ik de twijfelaar. Ik weet het gewoon niet meer. Hij komt ook nooit met iets voor mij een cadeautje ofzo. Hoeft ook niet altijd, maar ik geef hem eten, drinken, is een paar dagen bij me geweest toen ik op vakantie was, heeft hem bijna geen cent gekost, maar een echte man die om een vrouw geeft laat toch in mijn ogen een blijk van waardering zien en dat zie ik helaas niet. Ook de romantiek is ver te zoeken eerlijk gezegd. Dus ik twijfel echt wat ik moet doen. Ik heb besloten hoe moeilijk ook, ik nu niet het eerste bericht stuur. Hij moet nu maar komen met een bericht of liever een telefoontje, nog beter dat hij het komt uitpraten zodat we elkaar in de ogen kunnen aankijken. Duurt het me te lang, is denk ik bij mij de deur dicht. En heb ik een flinke muur opgebouwd voor de volgende nieuwe man in mijn leven. Ik bedoel het denk ik tegoed allemaal en dat wordt me toch niet in dank afgenomen.

Goedendag,

Ik heb mijn relatie verbroken, gezien ik meerdere malen tegen hetzelfde ben aangelopen in deze relatie. Er wordt beterschap beloofd, maar telkens lopen we tegen hetzelfde aan. Manipulatie, leugens, wantrouwen, controle, etc. Ik zal nooit meer met deze man samenwonen en ik denk ook niet dat deze man niet echt therapie zal accepteren in de zin dat hij er achter gaat staan, want anders heeft het geen effecht. Nu de vraag of wij in de toekomst vrienden kunnen blijven? We hebben nog een huis netjes achter te laten dus hebben contact en moet zeggen dat dit heel goed gaat. Er is ook geen sprake van stalking op dit moment. Nu zou ik, gezien hoe hij is, zo weer terug gaan, maar ik ga dat niet meer doen. Ook echt duidelijk gemaakt. Ik voel me wel heel erg aangetrokken en soms nog seks gehad als ik in ons huis was (niet altijd) en dat voelde fijn. Hij zegt akkoord te gaan om niet meer samen te wonen en “vrienden” te blijven. Is het handig zo’n verstandshouding te houden in de toekomst (waarschijnlijk niet), maar het voelt nu heel goed. Wil mijn eigen huisje en eigen leven (eigenlijk het liefst met hem als vriend). Ik ondervind nu geen problemen. Ik ben ook erg aan het twijfelen en misschien dat een tijdje radiostilte goed is als de woning weg is? Ook al gaat het nu goed.
Ik hoor graag wat advies terug.

Het is absoluut mogelijk om van twijfel af te komen, maar daarvoor is het heel belangrijk om er eerst achter te komen waar je twijfel vandaan komt. Het kan namelijk heel goed zijn dat je twijfel niet aan je relatie ligt! Als je het niet uit wil maken, maar bang bent dat het moet (omdat je intuïtie je gaat vertellen dat je het uit moet maken, of omdat je er toch ooit nog een keer achter gaat komen dat dit ‘m niet is), is dat een teken dat het misschien niet aan je relatie ligt. De twijfel kan dan nog steeds super echt voelen! Maar twijfel is ook een beschermingsmechanisme. Het kan je helpen om te beschermen tegen de angst voor afwijzing bijvoorbeeld, en verlating. Als je de ander maar minder leuk vindt, doet het minder pijn als je afgewezen wordt. Het kan heeel goed zijn dat je rationeel helemaal niet bang bent om afgewezen te worden in deze relatie, dus dat dit volledig onbewust gebeurt. Als je je angsten, oude wonden, pijnen en trauma’s die onder de twijfel liggen gaat helen en loslaten kan je twijfel ook oplossen. Er zijn verschillende manieren om al die dingen los te laten, maar één ervan is bijvoorbeeld ’tapping’: een eeuwenoude techniek die je helpt om angsten, negatieve emoties en gevoelens los te laten. Maar daarnaast is het ook heel belangrijk en waardevol om te weten hoe twijfel werkt en hoe je gedachten en gevoelens werken. Het is echt mogelijk om weer superhappy te worden in dezelfde relatie waar je nu zo in twijfelt (ik ben na 5 jaar intense twijfel weer gelukkig geworden, en ik heb ondertussen meer dan 500 meiden uit twijfel geholpen!).

Als je nooit naar elkaar uitspreekt dat er twijfels zijn, of ontevree,dan kun je ook niks oplossen. Juist als je weer met elkaar gaat praten leeft de relatie weer op natuurlijk ♡